When the meadows at the lower parts of the Tatras turn violet with blooming crocuses, it is a signal that the best time for high mountain skiers has come. The sun is hotter then, but the nights are still frosty, which results in the snow turning into firn, something really looked forward to those who go in for ski mountaineering. This is a combination of cross-country skiing, mountaineering and alpine skiing. The sport was born in France in Chamonix in the 1970s, when Jean-Boivien went down routes that are still a very big challenge to the average alpine skier.
In the Tatras, however, ski mountaineering is treated as both ambitious downhill rides and cross-country skiing, in which it is not only breakneck descents that count, but also the enjoyment of skiing close to nature, without crowds of people, and in silence and contemplation. The tradition of this kind of skiing goes back to the times of Stanisław Barabasz, Mieczysław Karłowicz, Mariusz Zaruski and Józef Oppeheim.
But to enjoy downhill races from Zawrat or Czerwone Wierchy the proper equipment is necessary. The most important elements are ski bindings enabling easy climbing, ski boots with special rubber soles, special skis – lighter than those used for downhill skiing, and seals – strips of artificial fur fixed on the bottom side of skis, which enable climbing without the danger of sliding down. Seals are called after the amiable animals from whose skins the strips were made originally. A modern ski-mountaineer should also have anti-avalanche equipment such as a probe, a small shovel, and a detector called ‘pips’. More difficult routes also require an ice axe and climbing irons.
But equipment is not everything. The ability to ski very well and in various conditions is of course essential, because there are no fixed routes here. A knowledge of snow, avalanches and weather conditions is also indispensable. Seventy years ago Oppenheim warned that ‘the weather conditions in the Tatras can be so fantastic that it is hard to foresee anything. There is sometimes green grass on the slopes in February, while it can be -20°C in March. The mountains hate principles and they stick to their own logic of constant surprise.’
Ski mountaineering memorial competitions commemorating two heads of the TOPR (Tatra Voluntary Rescue Service), Józef Oppenheim and Piotr Malinowski, will be held soon. The first of them will be held in the Dolina Chochołowska (Chochołowska Valley) on 3-4 April, and will have the rank of the Championships of Poland. The other will be held in the surroundings of the Hala Gąsienicowa a few weeks later.

Gdy na podtatrzańskich łąkach zaczyna robić się fioletowo od krokusów, to znak, że nadszedł najlepszy czas dla narciarzy wysokogórskich. Słońce operuje wtedy mocniej, a nocą jeszcze trzyma mróz, efektem czego tworzy się śnieg zwany firnem, niezwykle pożądany przez ski-alpinistów. Ski-alpinizm to pokonywanie dróg wspinaczkowych w odwrotnym kierunku, czyli w dół i w dodatku na nartach. Ta forma aktywności narodziła się we Francji, w Chamonix, gdzie w latach 70. ubiegłego wieku Jean Marc –Boivin zjechał drogami, które również dzisiaj dla przeciętnego alpinisty stanowią nie lada wyzwanie.
W Tatrach przyjęło się uważać, że ski-alpinizm to zarówno pokonywanie ambitnych zjazdów, jak i turystyka narciarska (ski-touring), w której nie chodzi o karkołomne zjazdy, lecz przemieszczanie się po w miarę łatwych trasach, dających możliwość rozkoszowania się narciarstwem w kontakcie z przyrodą, bez tłumów, w ciszy i kontemplacji. Tradycje takiego narciarstwa sięgają czasów Stanisława Barabasza, Mieczysława Karłowicza, Mariusza Zaruskiego i Józefa Oppenheima.
Jednak, aby cieszyć się zjazdami z Zawratu czy Czerwonych Wierchów, trzeba mieć odpowiedni sprzęt. Najważniejsze są wiązania umożliwiające swobodne podchodzenie, buty narciarskie ze specjalną podeszwą z gumy, lżejsze od zjazdowych specjalne narty do ski-alpinizmu i foki – pasy ze sztucznym włosiem przyklejane do spodów nart, które pozwalają na podchodzenie bez obawy ześlizgnięcia się. Foki wzięły swą nazwę od sympatycznych zwierząt, z których skór pierwotnie wytwarzano owe pasy. Nowoczesny ski-alpinista powinien być wyposażony także w sprzęt lawinowy, czyli sondę, łopatkę i detektor, zwany „pipsem”. Na trudniejsze trasy zabiera się także czekan i raki.
Oprócz sprzętu bardzo ważne są umiejętności, przede wszystkim bardzo dobrej jazdy na nartach w różnych warunkach. Trzeba pamiętać, że tam, gdzie się wybieramy, nie ma ubitych tras. Należy także mieć wiedzę na temat śniegu, lawin i warunków pogodowych. Już siedemdziesiąt lat temu Oppenheim przestrzegał, że „warunki atmosferyczne w Tatrach potrafią być tak „fantastyczne”, że trudno cokolwiek przewidzieć. Czasami w lutym mamy zieloną trawę na stokach, a w marcu dwadzieścia stopni mrozu. (…) Góry nienawidzą zasad i trzymają się własnej logiki stałych niespodzianek”.
Co roku w Tatrach odbywają się memoriały ski-alpinistyczne upamiętniające dwóch naczelników TOPR Józefa Opennheima i Piotra Malinowskiego. Pierwszy odbędzie się 3 i 4 kwietnia w Dolinie Chochołowskiej i ma rangę Mistrzostw Polski, drugi kilka tygodni później w otoczeniu Hali Gąsienicowej.

Wenn die am Fuße der Tatra liegenden Wiesen violett von Krokussen werden, ist dies ein Zeichen, dass die beste Zeit für Hochgebirgsschiläufer gekommen ist. Die Sonne brennt zwar stärker, aber in der Nacht hält sich noch der Frost, so entsteht der Firn, sehr erwünscht von den Schi-Alpinisten. Unter Schi-Alpinismus versteht man die Bewältigung von Kletterwegen in umgekehrter Richtung, das heißt bergabwärts, und das noch auf Schiern. Diese Form der Aktivität entstand in Frankreich, in Chamonix, wo in den 70er Jahren des vorigen Jahrhunderts Jean-Marc Boivin auf Wegen herunter gekommen ist, die noch heutzutage für den durchschnittlichen Alpinisten eine außergewöhnliche Herausforderung darstellen.
In der Tatra bezeichnet man als Schi-Alpinismus sowohl die Bewältigung von ehrgeizigen Abfahrten als auch den Schitourismus (ski-touring), in dem es nicht um halsbrecherische Abfahrten geht, sondern um Schifahren auf relativ einfachen Routen, die die Möglichkeit geben, den Schisport im Kontakt mit der Natur ohne Scharen von Menschen, in Ruhe und Kontemplation zu genießen. Die Tradition eines solchen Schifahrens reicht bis in die Zeiten von Stanisław Barabasz, Mieczysław Karłowicz, Mariusz Zaruski und Józef Oppenheim zurück.